به نام آنکه جهان را آفرید

زندگی اب روان است روان میگذرد   دوستی اتش جان گران میگذرد

ای شمع اهسته بسوز که شب دراز است

                               ای اشک اهسته بریز که غم زیاد است                

                                                     طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

هر که پنداشتم یار است عاقبت                دشمنی ها کرد با در قبای دوستی

روبرو با حیله گوید جان فدایت می کنم        خنجری در استین برای دوستی

اگر سخره در مسیر رود نبود رود هیچ اوازی از خود سر نمیداد

نمي کردي مرا از او جدا 

در خواب خوش بودم شبی   دیدم کسی در میزند   در را گشودم رویه او دیدم غم است در میزند   ای

دوستان بی وفا از غم بیاموزید وفا    غم با همه بی گانگی    هرشب به من سر میزند

همیشه رفتن رسیدن نیست ولی برای رسیدن همیشه باید رفت